Szlak Pihea i punkty widokowe

Górny odcinek drogi przez Park Stanowy Kōkeʻe to jeden z najbardziej imponujących górskich odcinków na całej wyspie Kauai. Gdy droga opuszcza suche, czerwone ściany Kanionu Waimea, krajobraz zaczyna się zmieniać. Roślinność gęstnieje, powietrze jest chłodniejsze i bardziej wilgotne, a zamiast otwartych widoków na głębię kanionu, znajdujesz się na wysokim płaskowyżu, gdzie pogoda zmienia się dosłownie z minuty na minutę. Zanim dotrzesz do pierwszego punktu widokowego, miniesz małą bazę wojskową.

Pierwszy z dwóch punktów widokowych to Kalala Lookout – z niego widać całą dolinę Kalalau, jedno z najbardziej odizolowanych miejsc na Hawajach. Oczywiście, jeśli masz szczęście lub cierpliwość. Każda zmiana pogody oznacza inny krajobraz – czasem jasne słońce, innym razem mglisty spektakl, gdy szczyty gór wyłaniają się zza chmur.

Drugim punktem widokowym na samym końcu drogi jest punkt widokowy Pu'u o Kila. Przy odrobinie szczęścia można stamtąd zobaczyć morze 1250 metrów w dół. Stamtąd rozpoczyna się sam spacer, który mogę tylko polecić.

Szlak Pihea – szlak biegnący grzbietem w głąb płaskowyżu Alakaʻi. Pierwsze kilka metrów wskazuje na wejście do innego świata. Drzewa są niższe, powyginane przez wiatr i częste deszcze, grunt jest śliski, a korzenie tworzą naturalne stopnie. W pogodne dni grzbiet oferuje jedne z najpiękniejszych widoków na wybrzeże Nā Pali, a w pochmurne dni krajobraz nabiera niemal mistycznego charakteru.

Z drogi widać niemal nieprzebyty płaskowyż Alakaʻi, zajmujący centralną część wyspy Kauai. To jedno z najbardziej wilgotnych miejsc na Ziemi. Obszar wokół płaskowyżu Alakaʻi, a zwłaszcza bagienne części bagien Alakaʻi, otrzymuje średnio około 9000–11 000 mm opadów rocznie, podczas gdy niektóre miejsca w okolicznych górach mogą otrzymywać jeszcze więcej. Głównym powodem jest położenie Kauai względem pasatów – wilgotne powietrze znad oceanu jest wypychane w kierunku masywu wyspy, gdzie szybko się ochładza i kondensuje. Rezultatem jest niemal stałe zachmurzenie, mgła i częste opady deszczu. Mieliśmy więc szczęście, że pogoda była słoneczna.

Sama ścieżka jest piękna – piękna roślinność, pomarańczowe skały. Atmosfera tutaj była podobna do tej, którą miałem lata temu na Górze Stołowej Roraima.

Po drodze spotkaliśmy również bażanta – frankolina Erckela, który nie występuje naturalnie na Hawajach. Na szczęście nie powoduje on większych szkód ekologicznych, w przeciwieństwie do dzików.

Ścieżka przez długi czas prowadzi wzdłuż grzbietu, dlatego widoki są ładne.

W końcu mieliśmy szczęście i widok otworzył się na ocean. Ci, którzy mają więcej czasu, mogą kontynuować wędrówkę szlakiem Alaki Swamp do niesamowitego punktu widokowego Kilohana.