Artikel Pihea-pad en uitkijkpunten

Het bovenste deel van de weg door Kōkeʻe State Park is een van de meest indrukwekkende berglandschappen van het hele eiland Kauai. Zodra de weg de droge, roodkleurige wanden van Waimea Canyon achter zich laat, begint het landschap te veranderen. De vegetatie wordt dichter, de lucht is koeler en vochtiger, en in plaats van een weids uitzicht in de diepte van de canyon, bevind je je op een hoog plateau waar het weer letterlijk van minuut tot minuut kan omslaan. Voordat je het eerste uitkijkpunt bereikt, passeer je een kleine militaire basis.

Het eerste van de twee uitkijkpunten is Kalala Lookout – vanaf hier kun je de hele Kalalau-vallei zien, een van de meest afgelegen plekken van Hawaï. Tenminste, als je geluk hebt of het uithoudingsvermogen hebt. Elke weersverandering betekent een ander landschap – soms de felle zon, andere keren een mistig schouwspel, wanneer de bergtoppen uit de wolken tevoorschijn komen.

Het tweede uitzichtpunt helemaal aan het einde van de weg is Pu'u o Kila Lookout. Met een beetje geluk kun je helemaal tot aan de zee kijken, 1250 meter lager. Vanaf daar begint de wandeling zelf, die ik van harte kan aanbevelen.

Pihea Trail – een pad dat de bergkam landinwaarts volgt van het Alakaʻi-plateau. De eerste meters geven al aan dat je een andere wereld betreedt. De bomen zijn lager, kromgetrokken door de wind en de frequente regen, de grond is glad en de wortels vormen natuurlijke treden. Op heldere dagen biedt de bergkam een aantal van de mooiste uitzichten op de Nā Pali-kust, terwijl het landschap op bewolkte dagen een bijna mystieke sfeer heeft.

Vanaf de weg zie je het bijna ondoordringbare Alakaʻi-plateau dat het midden van Kauai beslaat. Het is een van de natste plekken op aarde. Het gebied rond het Alakaʻi-plateau, en met name de moerassige delen van het Alakaʻi-moeras, ontvangt gemiddeld zo'n 9.000 tot 11.000 mm neerslag per jaar, terwijl sommige locaties in de omliggende bergen zelfs nog meer kunnen krijgen. De belangrijkste reden hiervoor is de ligging van Kauai ten opzichte van de passaatwinden: vochtige oceaanlucht wordt tegen het hoge massief van het eiland gedrukt, waar het snel afkoelt en condenseert. Het resultaat is een bijna permanente bewolking, mist en frequente regen. We hadden dus enorm veel geluk met het zonnige weer.

Het pad zelf is prachtig – mooie begroeiing, oranje rotsen. De sfeer hier deed me denken aan die ik jaren geleden op de tafelberg van Roraima had ervaren.

Onderweg kwamen we ook deze fazant tegen – de Erckelfrankolijn, die niet inheems is in Hawaï. Gelukkig veroorzaakt hij, in tegenstelling tot verwilderde varkens, niet veel ecologische schade.

Het pad loopt lange tijd langs de bergkam, dus de uitzichten zijn mooi.

Eindelijk hadden we geluk en kregen we uitzicht op de oceaan. Wie meer tijd heeft, kan het pad volgen naar het Alaki-moeraspad en het prachtige Kilohana-uitkijkpunt bereiken.