Artykuł Kanał Koryncki

Niezwykła, wąska, głęboka blizna w ziemi, której strome, sięgające 90 metrów wysokości ściany wznoszą się ku niebu. U podnóża tej blizny, szerokiej zaledwie na 25 metrów, mieni się turkusowa woda. Mały statek wycieczkowy powoli sunie po powierzchni, a jego pasażerowie z zachwytem patrzą w niebo. Tak wygląda jedno z najciekawszych i najwspanialszych dzieł inżynieryjnych ludzkości – Kanał Koryncki.

Długość kanału wynosi 6343 m, szerokość 24,6 m, a wysokość jego ścian to 79 m.

Pomysł połączenia dwóch mórz ma ponad dwa tysiące lat. Ludzie zdawali sobie sprawę z zalet takiego połączenia już w starożytnej Grecji. Pierwszym, który spróbował, był Periander z Koryntu w VII wieku p.n.e., który zbudował brukowaną drogę, po której towary były przewożone na wozach ciągniętych przez niewolników.

Inni powrócili do idei prawdziwego kanału. W III wieku p.n.e. Ptolemeusz II próbował to zrobić, późniejszy cesarz rzymski Juliusz Cezar, a po nim cesarz Kaligula. Najbliżej realizacji tego pomysłu był podobno cesarz Neron, który uroczyście rozpoczął prace budowlane w 67 roku n.e. Jednak osobisty udział cesarza, który rzekomo sam chwycił za kilof i wyniósł pierwszy kosz ziemi, nie uratował budowy. Po jego śmierci prace przerwano, a kanał pozostał nieodkopany.

Po długiej przerwie projekt został reaktywowany w XIX wieku. Gdy Kanał Sueski był już w pełni funkcjonalny, francuscy inżynierowie zainspirowali się projektem Kanału Korynckiego. Po długich przygotowaniach, budowa ostatecznie rozpoczęła się w 1881 roku pod kierownictwem węgierskiego architekta Istvána Türra i francuskiej firmy Société Internationale du Canal Maritime de Corinthe.

Prace były jednak niezwykle trudne. Konieczne było wydobycie ogromnych ilości skał, głównie piaskowca i wapienia, a niestabilne warunki geologiczne powodowały częste osuwiska. Projekt okazał się znacznie bardziej złożony i kosztowny, niż pierwotnie zakładano. Francuska firma zbankrutowała, a budowę przejęła firma grecka, która ostatecznie ukończyła ją po dwunastu latach.

Po ukończeniu Kanału Korynckiego stał się on ważnym szlakiem żeglugowym, skracając szlaki handlowe. Czasy się jednak zmieniły. Współczesne statki towarowe i tankowce są znacznie większe niż te z końca XIX wieku, a także zbyt szerokie i głębokie, aby przepłynąć przez kanał. Z tych powodów obecnie korzystają z niego głównie mniejsze jednostki, takie jak statki wycieczkowe, jachty i małe promy. Każdego roku przez kanał przepływa około 12 000 statków.
Jednak stał się magnesem dla turystów. Rejs kanałem to niezapomniane przeżycie. Statek powoli porusza się między pionowymi ścianami, które zdają się próbować wcisnąć pasażera. Ludzie na pokładzie wydają się zupełnie nieistotni.

Najpiękniejszy widok na kanał roztacza się z mostu, który przecina kanał. Można stamtąd podziwiać jego całą długość i głębokość.

Z mostu nad kanałem korzystają również miłośnicy skoków na bungee.