Artykuł Delfy

Delfy zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1987 roku. Nie tylko z tego powodu przyciągają dziś turystów pragnących zwiedzić ruiny, które przez tysiąclecia miały wpływ na losy całego Morza Śródziemnego.

Starożytni Grecy wierzyli, że Delfy były dosłownie „pępkiem świata”. Mit ten wywodzi się z legendy, według której bóg Zeus wypuścił dwa orły z przeciwległych krańców świata i to właśnie w Delfach ich ścieżki się skrzyżowały, wyznaczając w ten sposób środek Ziemi. Pierwotnie miejsce to było poświęcone bogini ziemi, Gai (Ge), której sanktuarium strzegł potężny wąż Pyton. Kult Matki Ziemi został później zastąpiony kultem boga Apollina, który według legendy zabił Pytona i przejął władzę nad wyrocznią. To na jego cześć miejsce, wcześniej nazywane Pythó, przemianowano na Delfy.

Delfy były najważniejszym ośrodkiem religijnym starożytnej Grecji, ze słynną wyrocznią Apollina. Miały ogromne wpływy polityczne i religijne w starożytnym świecie, gdzie pielgrzymi z całego Morza Śródziemnego przybywali, aby szukać wyroczni u kapłanki Pytii.

Na terenie obiektu znajdują się pozostałości świątyń (w tym Świątyni Apollina), skarbców miasta-państwa, teatru i stadionu, które stanowią arcydzieło greckiej architektury i rzeźby.

Wyrocznia delficka, obsługiwana przez kapłankę zwaną Pytią, osiągnęła szczyt sławy między VIII a VI wiekiem p.n.e. Pielgrzymi – od zwykłych ludzi po królów i mężów stanu – przybywali z całego starożytnego świata, aby zasięgnąć rady u wyroczni. Pytia siedziała na trójnogu w wewnętrznym sanktuarium świątyni Apollina, rzekomo w ekstazie potęgowanej przez opary ziemi, i wygłaszała wyrocznie, często w formie niezrozumiałych okrzyków. Okrzyki te były następnie interpretowane przez kapłanów w formie wiersza, znanego ze swojej niejednoznaczności.

Za wejściem do kompleksu, pierwszą rzeczą, jaką zauważysz, jest rzymska Agora, miejsce, gdzie w starożytności gromadzili się i handlowali mieszkańcy. Spośród pozostałości budowli z IV wieku n.e., interesujące są zachowane starożytne kolumny.

Następnie zwiedzający wkraczają na tzw. Świętą Drogę (Via Sacra), która prowadzi do głównego kompleksu. W ten sposób uświadamiają sobie ogromne znaczenie duchowe, polityczne i kulturowe, jakie to miejsce niegdyś posiadało. Wciąż panuje tu atmosfera mistycyzmu i proroctw, dzięki czemu Delfy stanowią jedno z najbardziej urzekających miejsc historycznych w Grecji. To miejsce, gdzie czas naprawdę się zatrzymał, a mitologia staje się namacalna.

Wzdłuż świętej drogi znajdowały się skarbce, do których poszczególne miasta-państwa składały dary dla Apollina, często w podzięce za pomyślne wyrocznie.

Dominantą całej dzielnicy jest kilka kolumn doryckich wzniesionych z majestatycznych ruin, które częściowo przywróciły świątyni dawną świetność.

W tym miejscu zachował się teatr z IV wieku p.n.e., z którego roztacza się wspaniały, panoramiczny widok na całą dolinę.
Na 35 rzędach siedzeń mogło usiąść nawet 5000 widzów.

Nieodłączną częścią wizyty jest Muzeum Archeologiczne w Delfach, w którym znajdują się bezcenne znaleziska z wykopalisk, w tym słynny brązowy Woźnica, posąg Antinousa i oryginalny kamień Omfalos (Pępek Świata).